Gulia’s Tango is mijn favoriete serie allertijden, samen met CSI natuurlijk. Ik was al helemaal verslaafd aan mijn dvd-box van seizoen 1, maar heb nu ook eindelijk seizoen 2 gevonden. Op internet. Zoeken op Youtube en Net5.nl leverde niks op, dus ik had er al snel geen vertrouwen in. Op het laatste moment stuitte ik gelukkig op een site die links levert waarvoor je niet hoefde te betalen en waarvan het beeld ook nog eens heel scherp en vloeiend was. Yes!
Julia’s Tango is leuk omdat….:
het zich in het buitenland afspeelt.
het zich in een warme en mooie stad afspeelt.
het draait om een heel hip ingericht b&b.
de meiden zo leuk met elkaar omgaan.
ze met de lekkerste mannen gaan (Pieter een uitzondering.) ik kan vooral m’n ogen niet af houden van Waldemar Torenstra!
omdat ze altijd mooie, vrouwelijke en speciale jurken aanhebben.
Ik heb een poging gedaan dit soort jurkjes te tekenen. Ja, de kledingstukken hierboven moeten een Julia-stijl voorstellen, haha. Ze zijn een beetje donker en dus winters uitgevallen, vind ik. Maar zou ze toch graaaag willen hebben 
En als jullie me nu even zouden willen excuseren… Ik ga weer kijken!
Ingedeeld onder: Thinkies
Het sneeuwt, jahoe! Wat een dik pak zeg.
Ik ben er dol op. Het kraakt zo fijn onder je schoenen en het ziet er zo prachtig mooi uit! Maar als je eenmaal naar buiten bent geweest weet je wel beter: brr, wat is sneeuw koud en nat. Helemaal niet zacht als poedersuiker, zoals het lijkt!
Fietsen erin is al helemaal een ramp. Vanochtend deed ik dat. Ik kon helemaal niks zien door de sneeuw die in mijn ogen waaide! Ik kwam veel te laat, maar eenmaal op de eindbestemming bleek dat niet erg: de school was toch gesloten. Kon ik weer helemaal terug!
Thuis was ik de barre tocht al weer vergeten en ben ik lekker de sneeuw in gegaan. Ik heb het paadje geveegt van een oude buurvrouw, waar ik straks weer heen ga. En om daarna dan naar binnen te gaan is dubbel zo lekker: Julia’s Tango kijken (ik vond eindelijk afleveringen van seizoen twee waarvoor niet hoeft worden betaald! www.tvopjepc.nl ofzoiets) onder het genot van warme chocolademelk…
Ingedeeld onder: Thinkies
Ik ben de hele dag aan het rennen. Gister ook al, en daardoor voelt het alsof ik in twee dagen twee weken heb beleefd. Ik heb bijles economie gehad (en nog begrijp ik eco niet), mensen achter de broek gezeten (‘morgen generale, zorg dat je je spullen bij je hebt!’ maar ze luisterden niet), vragen beantwoord over de kerstviering, hoewel ik zelf echt niet meer weet dan anderen, heb uren lang aan mijn werkstuk gezeten (en toch zijn er maar twee bladzijden bijgekomen!) en vooral heb ik bij alles wat ik moest doen gedacht: oh my, hierna moet ik nog dit, dit, dit, dit, dit, dit en dit doen. Stress alarm!
Morgen de laatste schooldag. Ik ben echt moe. Weet je hoe moe?
Zo moe als iemand die 45 kilometer rent door modder sneeuw en weet ik veel wat, iemand die dan kruipend die finish in zicht ziet komen waar groot op staat ‘KERSTVAKANTIE!’. Sjok, kruip, steun.
Oke, ik klaag.
Nou en.
Weet je wat het stomste was: een toffe tekening maken (tof vond ik hem twee uur geleden nog) om vervolgens veel te lang te moeten doen over helderder maken, meer contrast geven, ETCETERA.
Kijk nou wat een hip ding ik heb! Mijn zus had hem bij de Hema gekregen (zou het echt? Ik geloof het eigenlijk niet) en gaf hem door aan mij. Soort van vervroegd Sinterklaascadeautje. Ik doe hem vandaag op naar school, dan ben ik helemaal in de Sintsfeer. We hebben op school namelijk, na twee uurtjes les, een Sinterklaasviering en daarna ga ik met mijn vriendinnen Sinterklaas vieren. Het is gewoon al Sinterklaas, wil ik maar zeggen.
En dan moet morgen nog komen… Ik heb er zin in zin in zin iiiiiiiin !
Ik heb ook al een Sinterklaascadeautje voor mezelf:
Super leuk hè? Een paar centen maar bij de Action! Kopen!
Maar het plaatje zelf ziet er niet uit. Hopelijk krijg ik een fotostudio voor Sinterklaas om dit te verbeteren.
Ingedeeld onder: Have to have
Ik ben gek op speuren naar mooie lingeriesetjes. En het voor de hand liggendste had ik al die tijd nog niet gedaan: speuren bij H&M! Ik heb er hele mooie dingen gevonden, terwijl ik eigenlijk dacht alleen maar tijgerprint met roze kant te vinden. Ik hou vooral van romantisch en naturel, en een beetje vintage. Vooral geen felle kleuren dus.
What ya think about these?
Ingedeeld onder: Thinkies
Ik ben een gelukkig mens. Mede omdat ik elke dag van en naar school mag fietsen, en fietsen, dat maakt me blij. Ik heb de mazzel dat het maar tien minuutjes zijn die ik elke ochtend moet afleggen, anders was ik er denk ik al snel zat van geweest. Nu kan ik het nog prima verkroppen, of beter nog: ik doe het met veel plezier!
Waarom ik zo van fietsen hou, kan ik denk ik wel uitleggen. Het toftste eraan vind ik namelijk het frisse gevoel van wind in je gezicht. En als je een beetje wind meehebt of van een bult af sjeest dan is de snelheid ook leuk. Ik ga meestal behoorlijk snel (gelukkig trapt mijn vehicle ook heel makkelijk!) en eigenlijk moet dat ook wel – wil ik ergens nog op tijd komen.
Donderdag heb ik iets gedaan wat ik nog niet eerder had gedaan: gefietst in Groningen. Die stad ligt een half uur rijden van mijn woonplaats – met de auto, wel te verstaan. Met de fiets is dat bijna niet te doen, dat is echt wel erg ver. Ik maak trouwens wel plannen met een vriendin om dat toch eens te gaan doen, maar dan op een lekker warme zomerdag. Maar omdat het dus behoorlijk ver is, had ik daar nog nooit gefietst. Terwijl Groningen toch echt een fietsstad is! De studenten racen daar over de straten met een enorme snelheid. Iedereen kijkt strak voor zich uit en is alleen maar met zichzelf bezig. Dat wou ik wel eens meemaken…
De oplossing was voor mij om met de trein naar Groningen te gaan, mét mijn fiets. Op internet had ik gevonden dat het heel goedkoop was; een dagkaart fiets kost maar zes euro! Dat bleek later alleen maar geldig te zijn voor mijn fiets, en dus heb ik zelf in feite zwart gereden… Gelukkig wist ik dat niet toen ik in de trein zat, anders was ik zeker weten nog zenuwachtiger geweest.
Mijn fiets in de trein doen terwijl er allemaal mensen stonden te wachten (inclusief de conducteur die al diep inademde om hard te gaan fluiten) was namelijk al super eng, vond ik. Toen ik in de trein was kondigde het volgende probleem zich aan: waar moet die fiets eigenlijk heen? Andere keren in de trein had ik daar nooit echt op gelet. Nu zag ik dat de fietsen tegen de klapstoeltjes waren gestald (gelukkig was ik dus niet de enige, haha) en met een riem waren vast gemaakt. Die riem jonge, die was echt veel te kort! Het lukte me uiteindelijk om mijn fiets met een spaakje aan de riem vast te maken, en dat voelde niet bepaald zeker… Maar hij heeft het gered hoor, mijn stoere fiets.
Eenmaal aangekomen liep ik met mijn fiets aan de hand bijna langs de normale loopweg, waar ik zo aangewend was. Nu moest ik ineens over fietspaden die weet ik veel waar heen gingen! Toen ik op mijn zadel zat werd ik meteen meegtrokken in een enorme sliert van supersonisch snelle fietsers – er was no way dat ik even rustig om me heen kon kijken of snelheid kon minderen. Ik vond het vet grappig en was blij dat ik mijn grote sjaal om had om mijn lachen in te verbergen.
De rest van de middag heb ik doorgebracht bij hergebruikwinkels all over the place (met mijn fietsie kon ik immers overal heen waar ik wou, het centrum was niet langer mijn enige domein!). Ook heb ik natuurlijk even gewinkeld bij de H&M en heb ik allerlei lekkere dingen gekocht zoals brownies en koude pannekoeken om mij de avond ook te laten volhouden. Ik heb zelfs mijn huiswerk gemaakt in de openbare bibliotheek, welke trouwens veel mooier en groter was dan die in onze plaats. Daar heb ik ook gecomputerd – vijftig cent per kwartier, en zenuwachtig makend was dat tellertje rechtsonderin, joh – en in mijn dagboek gedetailleerd verslag gedaan van mijn ervaringen. Ik heb sinterklaas cadeautjes gekocht, straatbladen, een beige gemeleerd longsleeve en een kaki gebreide trui. Het was echt tof.
Zonder dit soort uitjes kan ik niet leven, denk ik. Als ik Brazilië niet mag, moet ik het maar zo compenseren, hè.
Ik ben daarna trouwens wel blij om weer een rustig avondje thuis mee te kunnen maken, en dat zou in Brazilië dan weer niet kunnen…
Maar niet verder vertellen hè.
Ingedeeld onder: Picture thís
Dit lijkt voor mijn gevoel al zo lang geleden. Maar dat moet het niet zijn; het was alleen maar de laatste dag dat het lekker weer was. Dus september? Woooo dat is wél lang geleden.
Weet je wat het is. Ik leef al in februari, omdat ik de afgelopen weken zo met Brazilië bezig was (wat zou beginnen in februari) en met het argument dat ik de winterdip (die er eigenlijk al in zat) zou ontlopen.
Brazilië gaat trouwens, en dat zeg ik tussen neus en gestifte lippen door, niet door. Ik schaam me diep voor het feit dat ik mijn ouders niet kan overtuigen. Of eigenlijk wordt ik er heel boos van. En machteloos. Ik wil, ik wil, ik wíl naar Brazilië verdrommelste nog aan toe.
Ingedeeld onder: Thinkies
Spontane acties zijn de leukste, zeggen ze. Na gisteren kan ik daar over meepraten!
Het begon allemaal ’s middags, toen ik thuis kwam. Er vielen een aantal uren uit, waardoor ik al om 13:00 verheugd op een vrije middag onze oprit op fietste. Ik zette mijn fiets weg, liep naar de deur, stortte mijn volle gewicht op de deurklink en… hij ging niet open. Hij was op slot! Oké, dat kan gebeuren, maar vandaag kwam het wel erg slecht uit. Want mijn sleutel ben ik kwijt! Ik zocht in mijn tas, onder de potjes en ben uiteindelijk, toen ik hem echt niet kon vinden, alle ramen langs gegaan. Maar natuurlijk stond er niet eentje open, behalve het wc-raampje, maar die leek me wat klein. Gelukkig, dacht ik, kan ik nog naar de buren om de reservesleutel te halen!
De buren waren er niet.
Toen wist ik dus echt niet wat ik moest doen! Mijn ouders en broer en zus waren allemaal in de stad, dus bij hun kon ik geen sleutel ophalen. Ik had niet eens geld om een treinkaart te kopen, en natuurlijk had ik ook net vandaag geen telefoon mee.
Ik ben een beetje rond gaan fietsen, eerst richting het centrum (wat moet ik daar ook eigenlijk?), toen richting mijn oma (fuck, zij is op vakantie), toen richting de bibliotheek (en die bleek om 14:00 pas open te gaan). Het zat allemaal wel behoorlijk tegen. Tot ik langs Anneke Bakker kwam, kledingverhuurster en dus eigenaresse van een enorme verzameling glitterjurken en andere pracht. Ik mag graag even bij haar komen kletsen (=haar kleren komen bewonderen, gnagna) en kon dat nu dus ook best doen!
Mijn klopje op het raam deed haar hatstikke schrikken, maar ze was toch blij me te zien. ‘Alleen, ik wou net weggaan!’ zei ze me. Het zal ook wel niet, dacht ik al. Tot ik hoorde dat ze naar de stad ging… Dat bood mogelijkheden! ‘Kan ik misschien meerijden?’ Ik legde haar het probleem uit. En toen mocht het (:
Anneke vond dat we gelijk maar van de situatie gebruik moesten maken en nam me mee naar een paar kringloopwinkels waar ik nog nooit was geweest. Het was gezellig, leuk, en de kleren waren echt tof! Ik paste een mega trui, een blouseje met leuke print en tot slot keek ik hoe een typische H&M clutch (voor één euro!) aan mijn hand leek. Super allemaal, was het niet dat ik geen geld bij me had… Achteraf is het wel goed voor me geweest, anders had ik weer vanalles gekocht, terwijl ik wou sparen!
Om vier uur zette Anneke me af voor mijn moeders werk. En die was verrast dat ik aanbelde! Ik heb bij haar nog een uurtje gedaan alsof ik ook een secretaresse was die brieven schreef over exen die bonje met elkaar hadden. In werkelijkheid maakte ik wiskunde, heel effectief. Om vijf uur was het tijd om naar huis te gaan, en om tien uur was het tijd om te dromen over mijn avontuurlijke dag.
Ingedeeld onder: Thinkies
Se eu não for pro Brasil eu vou morrer!!!
Da’s een van de zinnen die ik heb geleerd vandaag. Of eigenlijk moet dat leren nog gebeuren! Ik stop ze straks in een overhoorprogramma en ga stampen, stampen, stampen tot ik ze ken. Ja, dat is mijn tactiek om Portugees te leren!
Ik kwam op het idee door een nieuw meisje in onze klas, Gabriela heet ze (je verwacht van een Braziliaanse ook geen andere naam, wel?). Ze blijft hier een jaar bij een host-family om alle prachtige, uhum, plekjes van Nederland te ontdekken. Ik vond haar eerst nogal een vreemd wezen – ten eerste omdat ze naar Nederland wou terwijl ze de kans had om naar Azië of Amerika te gaan en ten tweede omdat haar haar in een knoet blijft zitten zonder dat ze een elastiekje of klem gebruikt. Da’s vast iets Braziliaans. Sowieso iets wat mijn haar weigert. En ik was dus niet van plan haar nieuwe beste maat te worden. Totdat…
Ik ineens doorhad dat zij de enige is van mijn kennissenkring die Portugees én Nederlands praat. Nu ben ik vastbesloten een graantje mee te pikken van haar komst en wel in de vorm van portugese lessen. Ik heb er nog maar één achter de rug, een heel leerzame, en er zullen vast nog veel volgen. De taal is namelijk ook heel moeilijk, qua grammatica en nu vooral nog qua uitspraak. Maar ik ben overtuigd dat dat goed komt. (:
Nu dachten jullie dat je het gehad had? Nee hoor, er komt nog veel groter nieuws!
Tijdens de ons leeruurtje kletsten we (in het engels, ook nog handig!) over hoe zo’n geweldige ervaring het voor haar is, hoe fijn het is dat er zo’n uitwisseling mogelijk is, etc, etc. Helemaal gezellig. Alleen kan ik geen grappen maken in het Engels. Too bad. Maar. Toen ik antwoordde dat het mij ook heel leuk leek om naar een ander land te gaan om high school te volgen, zei zij: “Well, you can do that offcourse!” Een lange stilte volgde.
Niks verlegenheid, niks gesprekstof is op. Mijn mond stond gewoon open. Langzaam drong tot me door: ja, dat kan natuurlijk… Ja! Sindsdien kan m’n enthousiastme over dat onderwerp niet meer op. Ik wil, moet, zal naar Brazilië.
Hopelijk kom ik dan te wonen bij een gastgezin in deze ^ stad. Groot, maar niet zo gevaarlijk groot als Rio de Janeiro en Saõ Paulo, zo schijnt.
Zwijmel!
Ingedeeld onder: Thinkies
Bezig met Maatschappijleer, vandaar dit super kunstzinnige en tegelijkertijd behoorlijk intelectuele plaatje. Zelfgemaakt, wat zeg je daarvan! Ik moet zo naar school. Ben om elf uur weer vrij, maar blijf denk ik even hangen. Na vijf dagen wordt het ook wel saai om zo lang alleen te zijn. En iedereen ‘moet leren’. Waarom heb ik daar nou weer geen last van.
Nee. Want na een paar toetsen had ik door dat het helemaal niet zo enorm moeilijk was als ons aldoor is verteld! Het valt hartstikke mee! Voor Maatschappijleer heb ik nu wel héél weinig geleerd, ik ben benieuwd of dat ook goed gaat.
Wat wel fijn is aan toetsweek is dat we steeds eerst een pwt-uur hebben, zodat we die ene norm halen. Maar je mag ‘m ook skippen en later inhalen. Dat doe ik dus de hele tijd. Zonder dat ik het van plan ben hoor! Ik ben gewoon vaak te laat (om kwart voor acht lag m’n bed nog zooo verukkelijk) en dan denk ik; ach, haal het volgende week wel in.
En dat wat hieronder staat – ik zit nu heel erg te wijzen want ik wil wijzen maar dat kan niet want er zijn geen naaronderpijltjes!! – dat is de sirene van maandag 12 uur. Zo.
Leukste programma ever: Mooiste meisje van de klas. Allemaal kijken dus, gister, half tien.
